Letras Noticias Grupo Discografía Letras Audio Links Buzón E-Mail

Kaksi!
(Dos)
Kaksi!
Trä
(Tres/Madera)
Trä
  • Täss'on nainen
  • Min Skog
  • Vargtimmen
  • Gorrlaus
  • Pornopolka
  • Räven
  • SåglåTen
  • Tuuli
  • Täppmarschen
  • Tina Vieri
  • Hippjokk

    Hippjokk
    Karelia Visa

    Karelia Visa


    TÄSS'ON NAINEN (He aquí la mujer)

    Täss'on nainen tuulen tuoma tuulen tuoma ve'en vetämä
    meren aaltojen ajama meren tyrskyn työntelemä
    Kuin mie käynen laulamahan laulan mie meret mesiksi
    suoloiksi meren somerot meren hiekat hernehiksi
    Yhen vyöni vyötännällä yhen paitani panolla
    solkeni solittamalla polkimeni painamalla
    Nouse luontoni lovesta syntini syvästa maasta
    syntini syvästa maasta haavan alta haltiainen.

    He aquí la mujer traída por el viento, traída por el viento y tirada por el agua.
    conducida por las olas del mar, empujada por el oleaje del mar.
    Cuando me ponga a cantar mi conjuro transformaré los mares en miel,
    la gravilla del mar en sal, la arena del mar en guisantes.
    Una vez sujetándome el cinturón, una vez poniéndome la camisa,
    enganchándome con la hebilla, poniéndome el calzado.
    Álzate, carácter mío, desde la grieta; sube, pecado mío, desde el regazo de la tierra,
    sube, pecado mío, desde el regazo de la tierra, duendecito, desde debajo del álamo.

    Letra: tradicional

    Inicio

    MIN SKOG (Mi bosque)

    Varför ska jag nu hugga ner min skog när den mår så illa
    Ni sitter där o gnäller om sämre utsikt från eran villa
    Varför ska jag nu hugga ner min skog när den mår så illa
    Ni sitter där o gnäller om sämre utsikt från eran villa
    Mina träd ska stå kvar, fast dom är alldeles torra
    ruttna det ska dom och falla ner på er som har börjat knorra
    Mors lilla Olle i skogen gick med rosor på kinden gröna
    Spydde upp allt, blåbär och palt, förgiftad av bark i bröna
    Min skog, ska stå kvar, fast den tappat alla barren
    Ekorrn satt i granen skulle skala kottar,
    fick han höra gitarren

    ¿Para qué voy a talar mi bosque aunque tenga tan mal aspecto?
    Estáis ahí quejándoos desde vuestra casa de campo.
    Mis árboles seguirán en pie, aunque tengan la copa totalmente seca;
    se les pudrirá la copa y caerá sobre los que habéis empezado a gruñir.
    El niño de mamá fue al bosque con las mejillas verdes en vez de sonrosadas.
    Lo vomitó todo, arándanos y morcilla, envenenados por la corteza del pan.
    Mi bosque seguirá en pie hasta que los pinos pierdan todas sus agujas.
    La ardilla, sentada en un abeto, pelará piñas escuchando una guitarra.

    Letra : Anders Stake

    Inicio

    VARGTIMMEN (La hora del lobo)

    Oi ei miun laule laulella pitäisi a pitäi
    Oi ei miun laule laulella pitäi
    oi eik'iloita loita ensinkänä ensinkä
    oi eik'iloita loita ensinkä

    Det är i själva hjärtat lögnen bor, och svek
    Hur kan jag därom tala vist, med mildhet?
    Kan inte göra ogjort eller byta namn innan du må bli förlåten så bit huvud av skam
    Jag svär att jag då aldrig velat göra ont
    men vart jag än ser nu och om jag än ber
    Så gör jag dig illa
    Natten är stilla, men syndaren är vaken och vargtimmen här
    Jag har sagt att jag dig älskar; det är också sant
    Men jag kunde också säga att jag älskar en ann'
    Jag ville henne äta med drägelkäft; en ulv
    skulle också göra det för dess egen skull
    I min ensamhet - för ingen annan vet -
    jag älskar ju båda och plågas av det -
    utan ett straff och utan en skuld?
    Bara ett jag minns, är att vargtimmen finns.

    Oi ei miun laule laulella pitäisi o lailai
    oi eik'iloita loita ensinkänä
    oi miul'on kulta kulta kulkemassa kulkemas
    oi miul'on armas armas astumas

    Får jag komma till dig? Blott en liten stund.
    Luther har gått hem och jag vill kyssa din mund.
    Sen ska jag bestämma - det finns ännu tid.
    Jag ser väl vad som händer, det är mitt liv.
    Innan denna dag jag såg mig som ett lamm
    och så vill jag vara och så vill jag bliva
    Jag vill kvitta lika, att det ska ge vika
    och nu uppstiger solen och vargtimmen flyr

    Ay, no tendría que estar cantando, ay, no tendría que estar alegre.

    Dentro del corazón mismo viven la mentira y la traición.
    ¿Cómo puedo hablar de ello con sensatez y dulzura?
    No puedo deshacerlo ni cambiar mi nombre.
    Antes de obtener el perdón pierde la vergüenza.
    Juro que no quiero nunca hacerte daño ni herirte.
    Pero ahora, mire donde mire, mis ojos se apartan.
    Por eso te hago mal, la noche es callada.
    Pero el pecador está despierto y ha llegado la hora del lobo.
    He dicho que te quiero y además es verdad.
    Pero también podría decir que quiero a otra.
    Quiero comérmela con fauces baboseantes.
    Un lobo lo haría también por el simple hecho de hacerlo.
    En mi soledad - para que nadie lo sepa -
    os quiero a las dos, y eso me atormenta.
    ¿Sin castigo y sin remordimiento?

    Al menos sé esto: ha llegado la hora del lobo.

    Ay, no tendría que estar cantando, ay, no tendría que estar alegre.
    Ay, mi amado se ha ido errante, ay, mi amado se ha ido de viaje.

    ¿Puedo ir ahí contigo aunque sólo sea un ratito?
    Luther se ha ido a casa y yo besaré tu boca.
    Me decidiré entonces, todavía queda tiempo.
    Veo muy bien lo que ocurre, es mi vida.
    Hasta este día me había visto como un cordero.
    Y eso quiero ser, y eso quiero seguir siendo.
    Quiero renunciar para que todo cese.
    Y ya sale el sol y acaba la hora del lobo.

    Letra: T. Lundmark - tradicional

    Inicio

    GORRLAUS (El caballo)

    Taltu, orhi vaahtoharja tyynny tahtia tasaten
    Viivyttele väsymistä valvo aamuhun vasiten
    Myöhään yöhön ratsastaisin harjaan tarttuisin haluten
    Kuuhut kuultaa vaskisena varteesi varjot kuvaten
    Kuuma hohkaa, reidet painaa vartta ratsuni hopeisen
    Hiki virtaa vaskiorhin valtona vaahto valuvi
    Metsään veisit syvemmälle oksat raapii, vitsat viiltää
    Yöhön veisit, vaskiorhi henki höyryten karaja
    Viivyttele väsymistä valvo aamuhun vasiten!

    Cálmate, caballo de espumosa crin, tranquilízate y avanza al paso.
    Resiste y no te canses, sigue despierto y activo hasta que amanezca.
    Hasta bien entrada la noche cabalgaré agarrándome fuerte a tus crines.
    La luna relumbra con tonos de cobre formando sombras en tus costados.
    Calor brillante y patas ágiles a los lados de mi corcel de plata.
    Corre el sudor sobre el semental de cobre, baja desenfrenada la espuma.
    Nos adentrarás en los bosques, las plantas nos arañarán, las ramas nos estorbarán.
    Me adentrarás en la noche, corcel de cobre, galopa con aliento humeante.
    Resiste y no te canses, sigue despierto y activo hasta que amanezca.

    Letra: R. Kanerva / H. Wallgren

    Inicio

    PORNOPOLKA

    Oi Ukko ylinen Luoja vanhin viisasten sejassa
    Valjastele varsojasi aja kirjokorijinesi
    Läpi luun läpi jäsenen läpi liikkumalihojen
    saata miesi mielimähän nouse lempi liehumahan
    Nouse lempi liehumahan sytän sykkäehtämähän
    Kohti naista naisellista emon tuomoista tytärtä
    Raastan rauhan rinnastansa ajatukset aivostansa
    Jott'ei yöllä unta saisi eikä päivällä lepoa
    Ennen kuin neitin näkisi saisi kanan kainaloonsa
    Saisi suunsa suuta vasten sytän sytäntä lähelle
    Sytän sytäntä lähelle käet kaulan ympärille

    Oh, Ukko, gran creador, el más viejo de los sabios.
    Ensilla ahora tus mejores potros, conduce tus mejores bayos.
    Entre el hueso, entre la médula, entre los músculos para moverse.
    Lleva al luchador hacia el deseo, préndele un fuego amoroso.
    Hacia una femenina doncella, hacia la joven hija de una madre.
    Le arrancaré la paz del pecho y los pensamientos del cerebro,
    para que no pueda dormir de noche ni descansar de día.
    Hasta que vio a la hembra y cogió del brazo a la hermosa paloma.
    Puso su boca sobre su dulce boca y sintió latir su corazón contra el de ella.
    Sintió su corazón contra el de ella y la estrechó entre sus brazos.
    Aumenta el deseo amoroso al máximo, haz latir el corazón hasta que salte.

    Letra: tradicional

    Inicio

    RÄVEN (La zorra)

    Röda läppar döljer dina tänder och din tunga är så sträv
    Eld och rimfrost är i dina ögon
    är du kvinna eller räv?
    Jagar slugt och vilt i natten
    Långa ärmar döljer dina klor
    Leker lystet med ditt byte
    munnen din är röd av blod
    Nouse kirki kiimalle perähyöry höngylle
    Nouse ilman nojumata kihko ilman kirromata
    Vild och farligt vacker är du
    Kjolen döljer knappt din svans
    Lockar längre ut i mossen med din galna rovdjursdans
    Just när dina kläder fallit och din nakna kropp jag sett
    skrattar du och öppnar käften ger mig djupa kärleksbett
    Nouse kirki kiimalle perähyöry höngylle
    Nouse ilman nojumata kihko ilman kirromata

    Rojos labios ocultan tus dientes y muy áspera es tu lengua.
    Hay en tus ojos fuego y escarcha, ¿eres mujer o eres zorra?
    Cazas astuta y salvaje por la noche, tu ropa oculta largos brazos.
    Juegas voluptuosamente con tu presa, tu boca está roja de sangre.
    Álzate ahora, deseo salvaje, asciende como la savia del abedul.
    Álzate sin necesidad de conjuro, abalánzate sin dar rodeos.
    Eres salvaje y peligrosamente bella, la falda apenas te oculta la cola.
    Me atraes al fondo del pantano con tu alocada danza carnívora.
    Justo cuando cae tu ropa y veo tu forma desnuda
    te ríes y abres las fauces, dándome un profundo lecho de amor.
    Álzate ahora, deseo salvaje, asciende como la savia del abedul.
    Álzate sin necesidad de conjuro, abalánzate sin dar rodeos.

    Letra: H. Wallgren - tradicional

    Inicio

    SÅGLÅTEN (Canción de las habladurías)

    Sano mitä sanot mutta kyllä minä vielä hemputella annan
    Ja jos tulee se iso vatta niin itte minä sen kannan
    ämmät ne kantaa kontilla sontaa ja alahapäin on miele
    Nätillä flikalla ja hulivilipoijalla yhtehen on mieli
    Muistakkos heila kun maattihin niitä ensimmäisiä öitä
    Ei niitä silloin ajateltu raskahia töitä
    Niinhän se meiän väli oli ennen lämpönen kun maito
    Ku sull'oli halu halata ja mulla oli siihen taito!

    Digas lo que digas, seguiré con mi amado, acariciándonos y arrullándonos.
    Y de ahí saldrá un vientre redondeado que de mi nacerá.
    Las viejas del pueblo llevan basura en sus morrales y miran con malos ojos
    a una chica guapa y bonita y a un joven alocado; como es lógico, les gusta estar juntos.
    Recuerda, cariño, cuando yacíamos juntos en nuestras primeras noches de calentura.
    Ninguno de los dos pensaba en días llenos de trabajo.
    Así era entre nosotros dos, calientes como la leche recién ordeñada.
    Tú tenías el deseo de amar y yo la experiencia y la práctica.

    Letra: tradicional

    Inicio

    TUULI (El viento)

    Tuulen Ukko tuulen Akka tuulen kaikki ristikansa
    Miestä mustoa rukoilen suuren tuulen nostajaksi
    Suuren tuulen nostajaksi sään rajun rakentajaksi
    Kisko teiltä tervaskannot rannoilta rämäkät männyt
    Tuopa taita tammen latvat rutaise rutisen raajan
    Nouse tuuli tuulemahan vihkurit vetelemään
    Nouse tuuli tuulemahan ilmarinta riehkimään
    Nouse tuuli tuulemahan vihkurit vetelemään
    Tuule tuuli kuusi vuotta seuro seitsemän kesää
    Saata koski kuohumahan vesi vanha vellomaan
    Itse kuoho kosken lailla sekä valtona vallitse
    Miestä mustoa rukoilen suuren tuulen nostajaksi
    Suuren tuulen nostajaksi sään rajun rakentajaksi

    Rey del viento, reina del viento, tejedores de todos los vientos.
    Dirijo una plegaria a la oscuridad: que se levante un fuerte viento.
    Que se levante un fuerte viento, una salvaje tempestad, libre y atronadora.
    Arranca pedazos de alquitrán del camino, arranaca los altos pinos de la orilla.
    Rompe las copas de los grandes robles, aplasta sus robustas raíces.
    Álzate, poderoso viento, resoplando en silbante tempestad.
    Álzate, poderoso viento, soplad, pulmones del aire salvaje.
    Álzate poderoso viento, resoplando en silbante tempestad.
    Corre, viento, muchos años, brama durante siete veranos.
    Surgen rápidos que bajan como torrentes, aguas antiguas que corren velozmente.
    Los torbellinos bajan como rápidos reinando incontenibles sobre los páramos.
    Dirijo una plegaria a la oscuridad: que se levante un fuerte viento.
    Que se levante un fuerte viento, una salvaje tempestad, libre y atronadora.
    Álzate, poderoso viento, soplad, pulmones del aire salvaje.

    Letra: tradicional

    Inicio

    TÄPMARSCHEN (La marcha final)

    Dagen går emot ett avsked håll skiljeväg för oss
    Sovandes mellan händer så dröjer livet kvar
    Sorgen är en ensam fågel som slumrar där du bor
    den dröjer ännu kvar i porten men är närmare än du tror
    Döden den förhåller sig så lång till livet som så kort
    Sörjer för att börja resan ensam längre bort

    El día avanza hacia una despedida, tiene para nosotros una encrucijada.
    Dormida entre mis manos aún sigue la vida.
    La tristeza es un ave solitaria que dormita donde tú vives.
    que sigue aún en la puerta, pero está más cerca de lo que tú crees.
    La muerte se queda tanto tiempo que la vida es muy breve.
    Es triste empezar el viaje solo hacia la lejanía.

    Letra: J. Näslund

    Inicio

    TINA VIERI (Rueda el estaño)

    Tina vieri, tenka vieri, raha vieri, rauta vieri,
    mie viel enemmän vierin vierin maille vierahille
    kuss ei lennä meiän linnut harvoin lentävät harakat
    miss ei muut miuista tunne minä muita tunnustelen
    varpa vaari mie vapisin lehti vieri mie lekatin
    Kun miun tietäisi isoni arvajaisi miun emoni
    tulis tuolta tuonelasta tallojaisi taivahasta
    tulis tuolta tuonelasta laittamahan lastajansa
    en sitten emoa nähnyt kuin lie kirstu kiinni pantu
    tinanauloilla tikattu vaskinauloilla nakattu
    tinanauloilla tikattu vaskinauloilla nakattu
    Kuutani minä kumarsin paistoi kerran kirkkahasti
    sulata tinaiset naulat vaskinaulat hellittele
    sulata tinaiset naulat vaskinaulat hellittele
    päältä ehtoisen emoni päältä ehtoisen emoni
    sulata tinaiset naulat vaskinaulat hellittele.

    Rueda el estaño, ruedan las varillas, ruedan los trocitos, rueda el hierro.
    Voy lejos y más lejos, rodando por tierras extrañas.
    donde no vuelan nuestros pájaros y hasta las urracas suenan diferentes.
    Allí nadie me conoce, pero a los demás creo conocerlos.
    Se movieron ramitas y temblé, volaron hojas y me sobresalté.
    Si mi padre lo supiera, si mi madre lo adivinara,
    saldrían del reino de los muertos y bajarían del cielo,
    saldrían del reino de los muertos para ayudar a su hija
    No he visto a mi madre desde que cerraron el ataúd,
    desde que lo sellaron con clavos de estaño y lo sujetaron con clavos de cobre.
    Desde que lo sellaron con clavos de estaño y lo sujetaron con clavos de cobre.
    Dirigí plegarias a la luna llena que me observaba fulgurante:
    funde los clavos de estaño de su ataúd, desclava los de brillante cobre.
    Funde los clavos de estaño de su ataúd, desclava los de brillante cobre
    del ataúd de mi madre, del ataúd de mi madre.
    Funde los clavos de estaño de su ataúd, desclava los de brillante cobre.

    Letra: tradicional arr. Sanna Kurki-Suonio

    Inicio


    Volver