O velagullas é un trasno pequeno, dos máis pequenos, e está sen traballo desque foi inventado o acerico para uso de xastres e costureiras. O velagullas estaba ao servizo da xente de agulla, e buscaba, para restituílas á man do dono, as agullas perdidas nos panos ou no chan. Polos seus servizos non cobraba nada, pero os xastres facíanlle monteiras, camisas, cirolas...
Íase polo San Xoán e non volvía deica o outono.
O velagullas era moi buliceiro. Cando un xastre de Lugo, que se chamaba señor Mingos, trouxo a primeira máquina de coser que houbo por aquí, o trasno fixo augas maiores por ela. Andaba tolo. Agachaba á mantenta os acericos, para que apreciasen o seu traballo. ¿Por onde andará agora?