|
Anónimo, A abella
especial Jenifer Álvarez,
A nosa lingua Lorena García, Poema Iván López, Galicia Manuela Otero, A
primavera Andrea
Rodríguez Soraya Vilela, Galiza ceibe Iván Villarino, Sen
título |
GALIZA CEIBE
Galiza ceibe.
Galiza única.
Como esta terra Non hai ningunha. Morriña sinto,
Choro sen parar Cando de Galiza Me teño que separar. Lévote no corazón,
Lévote na miña alma Porque algo tan puro
Non é facil de olvidar.
É
un gran sentimento O
que por Galiza sinto Que gardo
no corazón Con gran satisfacción. Soraya Vilela Vilela 1º da ESO
****************************** A castaña Catalina Unha vez, cando se
aproximaba o outono,unha castaña chamada Catalina, decidiu esconderse
e quedar a vivir no castiñeiro, porque pensou que o pasaría
mellor ca na casa dos veciños. Cando chegou o
outono, os veciños da aldea foron recoller as castañas ao
souto.Cando xa tiñan os sacos cheos de castañas, botáronnos
nos coches que traían e marcharon para a aldea.Pero nun
castiñeiro quedara unha castaña, Catalina, que se agochara nun
ourizo medio regañado para que non a colleran. ¡Que ben!-
pensaba Catalina-.Non me tiraron ao chan,así quedarei no ourizo sen
que ninguén me vexa.Verei nacer as castañas do ano que ven, e
as outras, ¡e a todas! Que tontas foron as miñas amigas, non me
fixeron caso e marcharon para a aldea cos veciños. Ela estaba toda
contenta, alí no alto do castiñeiro, agochada no ourizo, para
ninguén a vise, e puidese quedar alí para sempre. Catalina pensaba que
as súas amigas eran unhas parvas, por non quedar alí con
ela.Pero pasaron os días e cada vez ía máis
frío:polas noites xeaba e a castaña tremía co
frío e todas as noites dicía: ¡Brr, que frío!
Mellor o tería pasado se fose coas miñas amigas para as casas
dos veciños. Alí estaría quentiña como
estarán agora Helena,Carla, Xulia e as demais;que ven fixeron en non
facer caso das miñas tonterias, porque se non agora estarían
tremendo co frío igual ca min. Pero non por iso
deixou de haber vento.As follas que estaban no chan, andaban dun lado para
outro,igual que os ourizos,empuxados polo vento.Tamén á
castaña Catalina a levou o vento nun remuíño de follas
secas e ourizos, ata que quedou agochada debaixo dunhas follas. Alí
ficou, mollada pola choiva e tremendo co frío. De súpeto
sentiu un ruído nun lado do bosque, coma se alguén andase
remexendo nas follas do chan.Ollou cara alá e viu que era un porco
bravo, que andaba fozando nos ourizos na procura de castañas para
comer.A pobre Catalina, pensou que ese era o seu fin: ¡Pobre de
min!¡o que me faltaba! Como veña ese porco e me pape,non me vai
dar tempo nin de dar un pío. Que mal fixen en non marchar coas
miñas compañeiras!Agora vou morrer aquí mesmo. Que medo! O porco bravo foise achegando moi
despacio ata onde estaba a castaña, ela cada vez tiña
máis medo.Cando o animal estaba remexendo cos fociños nos
ourizos que estaban á beira de Catalina, ergueu de súpeto a
cabeza e botou a correr moi de presa polo bosque arriba.De seguido apareceu
pola outra parte do souto un veciño da aldea que viña a
recoller un caldeiro do que se esquecera o outro día. A castaña
ó velo meteuse de seguida nun sitio visible para que o veciño a
collera. O home meteuna no peto e ó chegar á casa púxoa
xunto ás súas amigas. Catalina contoulle o
mal que o pasara e elas chamáronlle parva porque xa a avisaran antes e
non lles fixera caso. A castaña
estaba moi quente e contenta de estar alí coas súas amigas.
Arrepentiuse moitísimo de facer o que fixo porque se non chega a
aparecer ese home e espantar o xabarín agora Catalina estaría
morta e na barriga dese mal bicho. Andrea
Rodríguez Vila 2º
da ESO ****************************** Cando marcho
de Galicia sinto que a miña alma chora e énchese de
ledicia cando volve a terra que añora. Na nosa terra falamos o galego porque e
o noso idioma e para non perdelo. Os emigrantes que marchan sen solución por fora non choran pero árdelles o corazón. Eu vivo nunha aldea unha aldea de Galicia estou moi contenta nela e coidoa con ledicia. As costas de
Galicia son xeniais cando pecho os
ollos oio o son das
olas e tamén
dos animais. Eu vivo en
Galicia e non quero
marchar dela pero se algún día ela
morre
eu quero irme con
ela.
Lorena
García Campos ****************************** A abella especial O día 6
de xaneiro, no enxame Colorado nacera unha preciosa abella chamada Mini. Os pais, Sari e Blus, estaban moi contentos e
as demais abellas tamén esperaran ese día con moita ilusión e
estaban moi contentas. Algunhas ata coidaran a
Sari durante o
embarazo. Sari estivera
magnificamente eses meses,
facíanlle comida especial
, aloumiñábana e sentía unha paz dentro dela moi grande. Xa
estaba alí Mini, e as abellas prepararon unha festa para darlle a benvida. Mini
non era igual que as demais abellas ; ninguén se fixara no seu aguillón ,que brillaba como se
fose purpurina .Os pais e as demais abellas estaban tan contentos que non se fixaran . Alí
a carón do enxame Colorado había unha casa moi bonita . Tiña un xardín precioso con moitas flores e arboriños. Tamén había todo tipo de froiteiras: cerdeiras, ameixeiras,
abelairas,etc. A casa era de pedra e
moi grande con tella gris. E ó fondo unha caseta e
unha gaiola para os cans. Era a casa máis bonita da aldea. Todos os que pasaban por alí quedaban pasmados Alí vivían un matrimonio con dúas nenas. A muller chamábase Ana ,o home Juan, e
as fillas María e
Laura. Laura
tiña 12 anos e
ía o instituto de Castro de Baronceli, era unha nena moi guapa e
lista. María
tiña 10 anos e ía a un colexio chamado as Vendas da Barreira , era un pouco traste e tamén era lista. Un
día cando ían paseando Laura e
María, encontráronse con Mini que xa medrara. Laura coma sempre botouse a
correr como unha louca e
deixou a súa irmá atrás. María berráballe e
dicíalle:
¡Laura, non corras! Se corres vai ir detrás de ti e
picarate. Laura
non fixo caso, pero parou, porque se cansara de tanto correr. María e
Laura seguiron paseando e
Mini marchara para a
casa a comer coa familia. Mini
xa era toda unha moza e
nunca lle contaba os seus problemas a
seus pais. Cando acabou de comer marchou para o
seu cuarto e
dixo: ¿Por que escaparía esa nena de min? Eu non fago dano, ou iso é o que creo. Mini quedara moi pensativa, non se explicaba porque Laura lle tiña medo. Laura
e María foran á casa dos seus avós e
das súas primas que quedaban a
menos dun quilómetro da súa casa. Case sempre ían alí a
xogar, ben, Laura ía menos porque tiña que facer moitos
deberes , pero María
ía a miúdo0. Alí en Xurés, que así se chamaba a
aldea, había
un río e Mini cando fora dar un paseo viuno. Ela non sabía que ese río existía e como tiña sede púxose a
beber. Mentres
bebía viuse reflejada na auga e
viu que o
aguillón lle brillaba como purpurina. Quedou moi impresionada e púxose nunha póla a
pensar. Laura e
María,ían paser moitas veces coa súa avoa e a súa tía polo campo. Lidia, a avoa de Laura e
María sempre lles decía: ¡Veña animádevos que hai que camiñar! Non se pode quedar un estancado na casa. E entón María e
Laura
animáronse a ir á Ribeira , é decir ó lado do río da aldea. Quedaba algo lonxe da aldea, pero todas camiñaban coma foguetes. Ó ir era todo costa abaixo, baixábase cos ollos cerrados, pero costa arriba , non era tan fácil.Camiñaron e
camiñaron ata chegar ó río, e Laura quedárase atrás para atar o
zapato. Cando
ía atallalas corría un montón e
chegou pronto onda elas. De repente Mini que estaba sentada na árbore pensando poque tiña o
aguillón
distinto ós demais, viu a
Laura. Rapidamente se decatou de que era a
mesma nena que vira aquel día e
lle collera tanto medo. <mini creu que lle collera medo polo aguillón que tiña e
decidiu non acercarse máis a
ela. Mini foi para o
enxame Colorado,
ó seu lugar secreto. O seu lugar secreto era un buraco que había nunha árbore preciosa á beira da casa. Mini xa aprendera moito; como usar o
aguillón, como atacar se te queren matar,etc. Ela non quería usar o
aguillón, non era mala e
quería ser amiga de Laura como fora. María e
Laura xa regresaran do paseo e
foron comer á casa. Había polo con patacas fritas e
a elas encantáballe. Comeron e
María
díxolle a Laura: Laura, por que non facemos unha cabana naquela árbore de alá? Oh si, dirémoslle a
papá que nola faga. As rapazas fóronllo dicir ó seu pai e
el aceptou encantado.María e
Laura foron por táboas e
axudáronlle
ó seu pai, por iso acabaron nun plis plas. Cando acabaron as rapazas déronlle un bico, unha aperta e
as grazas ó seu pai, estaban moi contentas coa
súa cabana. Primeiro recolleron e
limparon, despois pintaron e
logo foi cando xogaron. Estaban moi tranquilas e
pasábano moi ben. Mini que estaba metida na árbore, oía ruídos e
saíu do burato. Laura viuna e
gritou:
María, unha abella está na árbore! Tranquila Laura, que non pasa nada, eu xa a
mato. Non, estás tola , se intentas matala vaite picar! María colleu unha táboa e
deulle a Mini intentando matala. Mini non sabía que facer, era a
primeira vez que se enfrentaba a
laguen e lembrou o
que lle dixera Sari, a súa nai, e intentou picala. Pero Mini fallou e
picou a Laura. A Laura non lle doeu a
picada, todo o contrario, aínda se sentía mellor e
oía falar a
Mini. Laura non sabía o
que pasaba só oía a
Mini decir:
Perdón non che quería facer dano! Manqueite? Laura díxolle:
Non tranquila. Quen es e
por que te podo oír?
Chámome Mini e creo que son distinta ás demáis abellas, o
meu aguillón brilla e
non pica. Ai que ben! Queres ser a
miña amiga? Si, encantada,
reunirémonos na cabana cando queiras. E así foi como
Mini tivo unha nova amiga. ***********************************
Xa está aquí!
Xa chegou!
Fermosa estación
que sempre estas no meu corazón.
As flores volven
saír,
a ilusión volve
crecer,
e nas árbores os paxaros
fan os seus niños
para que os seus pequenos
poidan nacer.
As bolboretas falan do inverno,
as
bolboretas non paran de voar,
e no corazón
xa se sinte o seu doce cantar.
Xa volven
aquí!
Xa se oen!
O seu zoar e tan doce
como o mel que nos traen.
Cando todo isto acabe,
as luces da miña alma apagaranse
e entón aí saberei,
que
todos estes recordos iranse.
Manuela Otero
Fernández *********************************** A nosa lingua Nós temos
unha lingua Que debemos gardar, Pero outros non
queren Nin oíla
falar. O Galego para
algúns Era lingua de
pobres, Porque pensan que
outras Son moito mellores. Chamábannos
paletos Por falar o Galego Pensaban que eran
mais finos E sabían que
non era certo. Eu falo o Galego, E non me deixo levar Por outras linguas Que me queren
engaiolar. Hai xente de Galicia Que o galego non
quere falar, Como sigamos
así Ninguén o vai
herdar. Dentro de pouco Volveremos ó
pasado Os Séculos
Escuros Están
aquí ó lado Entre todos Podémola mellorar A nosa lingua Non se esquecerá Jenifer Álvarez
(2 ESO) ********************************************* Eu vivo nunha vila do concello de Ourense que
se chama Verín. Nacín noutro pobo chamado Riós, pero varios
anos despois mudeime. Eu non queria irme de Riós poque sabía
que non ía ser o mesmo vivir nun piso que nunha casa. Todos os meus sentimentos quedaron na casa
onde eu vivia, todas as miñas alegías e os meus momentos
tristes, eu pasábao moi ben nese pobo, un pobo no que non hai
máis de duascentas persoas. Os meus recordos están escritos nas
paredes daquela casa. Agora voume afacendo a vivir no piso, pero
aínda me lembro dos paseos que dabamos polo monte e que nesta vila non
hai case ningún. Iván
Villarino Rúa 1º
da ESO *********************************************
A LINGUA que nunca se
perdeu os nosos
avós falárona sempre e
escribírona cando a causa se deu. O galego nos
pobos Utilízase
para facer amizades outros non o
queren nin oír como a xente das
cidades. O galego é
unha lingua moi ben formada pero os
casteláns pensan que
é unha porcallada. Eu falo galego e non vou parar porque para que
non se perda non podo deixalo
de falar. Andrea
Rodríguez Vila 2º
da ESO ********************************************* GALICIA
Miña terra galega sen ti non podo estar cando de aquí marcho non deixo de chorar. Estraño os rapaces nas rúas as nosas festas popular os cheiros dos prados e o bo estar dos nosos lares. Ás árbores, os montes os vellos sentados á sombra a tranquilidade do campo os paxaros nas pólas. As augas limpas e puras que escorren entre as pedras o billar das estrelas que faría eu sen elas? Teño unha fermosa lingua é a miña lingua natal terei que falala sempre e nunca me avergoñar. Amo moito a esta terra porque nela nacín aquí vivo
feliz e espero ter un
porvir. Iván López
Greco 1º da ESO |